Review DC’s Legends of Tomorrow – seizoen 1

LegendsofTomorrowSuperhelden zijn helemaal hot and happening. Het aantal films die Marvel en DC Comics aangekondigd hebben zijn niet meer op twee handen te tellen en ook het aantal televisieseries blijft groeien. Zo kregen we begin dit jaar de Arrow/The Flash spin-off DC’s Legends of Tomorrow. Maar kon de spin-off de basisseries evenaren? 

Let op, onderstaande review bevat spoilers over het eerste seizoen van DC’s Legends of Tomorrow!

Er zijn nou eenmaal maar zoveel superheldenseries die men kan volgen. Wat Legends of Tomorrow als groot pluspunt heeft om de serie een van die superheldenseries te maken, is dat het relatief bekend is. Zeker als je Arrow en/of The Flash volgt of meerdere keren gezien hebt kan het grootste gedeelte van de cast je bekend voorkomen. En hoewel de serie niet zo populair is of de kijkcijfers trekt van Arrow en The Flash, is de serie een unieke en verfrissende serie in de superheldenwereld. In de serie volgen we namelijk een team van helden (en enkele slechteriken) die door te tijd reizen om zo te voorkomen dat de onsterfelijke Vandal Savage (Caspar Crump) aan de macht komt in de 22e eeuw. Het team bestaat grotendeels uit bekende gezichten uit Arrow en The Flash. Zo is daar Ray Palmer/The Atom (Brandon Routh), Sara Lance/White Canary (Caity Lotz), Dr. Martin Stein/(de helft van) Firestorm  (Victor Garber), Jefferson ‘Jax’ Jackson/(de andere helft van) Firestorm (Franz Drameh), Kendra Saunders/Hawkgirl (Ciara Renée), Carter Hall/Hawkman (Falk Hentschel) en ‘bad guys’ Leonard Snart/Captain Cold (Wentworth Miller) en Mick Rory/Heatwave (Dominic Purcell). De enige nieuwe toevoeging aan de serie is Rip Hunter (Arthur Darvill).

Hoewel de serie – in ieder geval voor mij – direct goed oogt op papier, heeft de serie in het begin wel een moeizame start. Vandal Savage wordt nooit echt de grote schurk die men beweert dat hij is. Dat lukte al niet echt in de backdoorpilot in Arrow en The Flash en ook in deze serie wordt het nooit de échte bad guy. Ook lijkt het soms alsof de serie niet altijd weet wat het met al die personages aanmoet. Er zijn veel bij-missies en soms worden personages ook een aflevering lang wat op de achtergrond gehouden, waardoor ze niet de kans krijgen om te ontwikkelen of om als kijker een band mee op te bouwen. Zo heb ik de hele serie lang nooit echt een gevoel gehad bij Kendra en Carter, terwijl ze zo belangrijk waren voor het verhaal. Dat ze in de finale afscheid nemen van het team kan ik dan ook moeilijk een gemis noemen, maar ik denk juist alleen maar dat het het tweede seizoen ten goede zal komen nu er twee personages minder zijn waar de schrijvers een goede verhaallijn voor moeten bedenken. Overigens wil ik daarmee niet afdoen aan de acteerprestaties van de acteurs, ze waren zeker niet slecht, maar hun verhaallijn werkte gewoon niet zoals het zou moeten.

De sterke punten van de serie liggen in mijn ogen dan ook niet bij de bad guy of de algehele verhaallijn, maar bij de onderlinge dynamiek van de cast. De onderlinge relaties zijn heerlijk om naar te kijken en die zorgen dan ook voor de mooiste momenten in de finale. Zo zijn Rory en Snart een geweldig duo, ongetwijfeld dankzij de echte chemie tussen Wentworth Miller en Dominic Purcell. In de eerste afleveringen vormen ze een soort van vriendschap met Sara Lance en later lijken zelfs Ray Palmer en Mick Rory elkaar te vinden, terwijl Sara het ook beter lijkt te kunnen vinden met Rip Hunter. Gedurende de serie ontwikkelen deze – soms wat onverwachte – vriendschappen zich tijdens hun avonturen in verschillende tijden en dat is een genot om naar te kijken. Daarom voelen de gebeurtenissen die aan het einde van de serie plaatsvinden ook heel natuurlijk aan. Want wie had in aflevering 1 gedacht dat Captain Cold zich zou opofferen voor iedereen? En dat iedereen ook oprecht aangedaan was door het verlies van deze eens bad guy? Ook als iedereen aan het einde besluit om toch weer terug te komen voelt dat heel logisch. Iedereen heeft een band met elkaar opgebouwd en ze hebben samen de weg afgelegd van mensen die irrelevant waren voor de tijdlijn tot echte helden. Je weet dat ze stuk voor stuk daar allemaal weer willen zijn, iets wat in de eerste afleveringen haast ondenkbaar was. De personages hebben een echte groei doorgemaakt en dat is mooi om te zien.

Hoewel de serie niet heel sterk begon, kan ik na het zien van de finale wel zeggen dat de serie enorm gegroeid is in de zestien afleveringen. De finale zat vol met goede en zelfs enkele geweldige momenten, zoals het moment van Sara en haar vader bij het graf van haar zus, Rip Hunter die eindelijk accepteert dat hij zijn familie niet kan redden. In de laatste 42 minuten van dit eerste seizoen vindt er behoorlijk wat groei van de personages plaats. Maar veruit het mooiste (en meest emotionele) moment van de hele serie was de korte ontmoeting tussen Mick Rory en Leonard Snart in 2013. De pijn van Mick van het kwijtraken van zijn partner in crime en toch ook wel zijn beste vriend is van het gezicht van Dominic Purcell af te lezen als hij Leonard nog mee wil geven dat hoewel hij zichzelf niet als held ziet, Mick hem wel zo ziet. Hij wil dat Leonard dat onthoudt. Hiermee zien we meteen nog een keer wat een enorme groei Mick heeft doorgemaakt gedurende de serie. De scene was ook een prachtig vaarwel voor Leonard Snart, die we – voor zover we nu moeten geloven – niet meer zien in het universum van The Flash en Legends of Tomorrow. Uiteraard gaan we hem nog tegenkomen (zeker ook getuige deze berichten), maar voor nu is het even een emotioneel afscheid van een geweldig personage.

En dan is daar in de laatste minuten nog die blik op het tweede seizoen voor DC’s Legends of Tomorrow als uit een andere Waverider niemand minder dan Suits’ Patrick J. Adams stapt als Rex Taylor/Hourman.met wat vage waarschuwingen, maar ook de informatie dat hij lid is van de Justice Society. En met die twee woorden zijn we weer een grote stap verder in het universum van de DC superheldenseries. Het tweede seizoen en ook de aangekondigde crossover met Arrow, The Flash en Supergirl belooft een hoop goeds. Ik heb er alle vertrouwen in dat het tweede seizoen wel eens heel goed zou kunnen worden, nu de serie meer zijn draai gevonden lijkt te hebben en personages waarvoor maar met moeite een goed verhaal voor gevonden kon worden (Hawkgirl en Hawkmen, ik heb het over jullie …) heeft laten gaan. Ja, dat wachten op het nieuwe seizoen kan nog wel eens lang aan gaan voelen …

Wat vond jij van DC’s Legends of Tomorrow? Heb je er van genoten of vond je het juist helemaal niks? Ik ben erg benieuwd, dus laat het me vooral weten in de comments!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.